HDat Jeroen van der Boom echt graag in Amsterdam-Zuid wilde wonen is wel duidelijk nu hij 3.3 betaald heeft voor voor een twee-onder-één-kap in, om het aardig te zeggen, niet al te beste staat.
Het huis heeft een woonoppervlak van 287 m2 op staat op een stuk grond 320 m2. Lekker riant in je grote tuin zitten, zoals Jeroen bij zijn oude huis in Blaricum kon doen, is dan ook verleden tijd. Voor Jeroen in die tuin kan zitten moet die ook nog wel even worden opgeknapt…
Én dat geldt niet alleen voor de tuin rond de honderd jaar oude woning. De ‘eenvoudige;’ keuken en even ‘eenvoudige’ badkamer hebben ook dringend een opknapbeurt nodig. Slopen en opnieuw bouwen zou overigens waarschijnlijk goedkoper zijn. Dat geldt ook voor de garage, die nog slechts rijp lijkt te zijn voor de sloop. i
De verkopende makelaar zag dat overigens een stuk zonniger. ‘De woning verkeert in fraaie originele staat. De koper moet rekening houden met een renovatie.’
Jeroen en zijn vrouw lijken slechts 3.3 miljoen te hebben neergeteld voor de locatie, want beiden wilden heel graag van Blaricum naar Amsterdam-Zuid verkassen. “De kinderen gaan allebei naar Amsterdam, de een zit op de Dansacademie en de ander gaat studeren. Wij vonden het met z’n tweeën ook leuk om onze horizon te gaan verbreden, dus daar zijn we mee bezig.”
Nu dat gelukt is zal er toch nog een miljoentje uitgetrokken moeten worden om het opknappertje om te toveren tot een leuk paleisje. Van der Boom betaalde het pand overigens niet cash, maar vestigde er een hypotheek op van 3.3. miljoen, de aankoopprijs. dus zal hij contant nog wel wat geld hebben liggen voor de broodnodige renovatie.
Morgen, vrijdag, lanceert Jeroen de single ’Tevreden’ geschreven door Alain Clark. Jeroen vandaag in De Telegraaf: “Het is een prachtige songtekst. Ik ben enorm tevreden met mijn leven en gelukkig met mijn gezin. Ik kan tegenwoordig van kleine, onnozele dingen heel blij worden. Zoals de eerste pannenkoek die ik bak en die niet aanbrandt, maar ook dat ik na een hoosbui weer de warme stralen van de zon op mijn armen voel of kan genieten van een mooie bos bloemen. Nu word ik gelukkig als Dany en ik nog net een tafeltje op een terras hebben gevonden. Vroeger walste ik daaroverheen en had ik er geen oog voor. Het klinkt wellicht melancholisch, maar dat zijn die geluksmomentjes die ik nu enorm koester. Wat dat betreft ben ik veel zachter geworden.”