Ze was de afgelopen zes jaar de partner van Peter R. de Vries, maar koos ervoor om in de anonimiteit te blijven. Nu moet, na de aanslag en de dood van haar grote liefde, haar identiteit geheim blijven om veiligheidsredenen. Wrang genoeg zouden ze samen op de avond van de aanslag samen een huis gaan bekijken, want Peter wilde graag samenwonen. En wrang genoeg was zij erop tegen dat hij vertrouwenspersoon werd van de kroongetuige in het Marengo-proces.’
De vriendin, die om veiligheidsredenen anoniem moet blijven, wilde nooit bekend worden. Ze deed dan ook een stap achteruit als De Vries ongevraagd werd gefotografeerd, wilde in publieke ruimten niet hand in hand lopen, boekte vakanties op plekken waar ze geen Nederlanders verwachtte en betrad altijd tien minuten na hem een vliegtuig om vervolgens ’toevallig’ naast hem te worden geplaatst, zo vertelt ze vandaag in De Volkskrant. Peter vond dat moeilijk, zegt ze, ‘die wilde de relatie van de daken schreeuwen’, maar hij gaf haar de ruimte en ging erin mee.
De nog jonge vrouw wilde ook niet dat haar vriend De Vries de vertrouwenspersoon zou worden van kroongetuige Nabil B. in het Marengo-proces zo vertelt ze in de krant. ‘Ik heb daarover felle gesprekken met hem gevoerd. Ik was erop tegen dat hij vertrouwenspersoon werd van de kroongetuige in het Marengo-proces. Maar ik begreep ook waarom hij dit wilde doen: als misdaadverslaggever van dat kaliber wil je betrokken zijn bij zo’n mega-strafzaak. Maar nu zit ik wel met de vraag of ik meer had kunnen doen om hem ervan te weerhouden. Die vraag zal mij altijd blijven achtervolgen.’
Dinsdagavond 6 juli zouden De Vries en zijn vriendin een huis gaan bezichtigen. Ze zouden gaan samenwonen, ergens in Utrecht, ‘omdat dat tussen hem en mij in ligt. Peter had deze woning al bekeken en was enthousiast. Hij zei: ik maak een afspraak, dan kunnen we vanavond samen gaan kijken. Ik moet eerst even naar Boulevard, maar ik kan er om kwart over acht zijn.’
‘Twaalf over zeven appte ik hem: ik ga nu vertrekken. Hij schreef terug: Ok!
‘Dat was zijn laatste berichtje. Ik was bijna bij dat huis toen Peters zoon Royce belde en zei dat Peter was neergeschoten. Ik begon meteen te schreeuwen. Toen ik Peter belde en hij niet opnam, wist ik: foute boel. Hij nam altijd op als ik belde, ook als hij midden in een bespreking zat. Nadat hij ook niet op mijn appjes had gereageerd, wist ik dat het waar was.’
Ze laat de berichtjes van dinsdag 6 juli op haar telefoon zien.
18.49: Ik vind het wel spannend, die bezichtiging.
18.54: Ja toch?
19.12: Ik vertrek nu
19.18: Ok!
19.51: Waar ben je???
19.51 Peterrrr
19.51 Neem op
19.55 Schat
19.55 Bel me
Ze reed door naar Amsterdam. In De Volkkrant zegt ze: ‘Ik kan me die hele route niet meer herinneren. Ik weet alleen dat ik constant belde of gebeld werd. Ik probeerde te achterhalen of hij nog leefde. Ik belde zijn familie en zijn vrienden en een collega van RTL Boulevard. Iemand van de politie zocht contact om me te kalmeren. Hij probeerde te achterhalen waar ik reed, zodat hij een politieauto kon sturen om me op te halen. Maar niemand kon mijn vraag beantwoorden. () ‘In het ziekenhuis ving zijn familie me op. Ik heb ontzettend hard gehuild. Peter was gehavend, maar hij was er nog, dat zag je aan alles. Die nacht bleef ik in het ziekenhuis, op een bedje in een familiekamer, maar van slapen kwam natuurlijk niks. Elke dag liet ik hem met mijn telefoon ons liedje horen, wat hij ook afgespeeld wil hebben op zijn uitvaart: The first time ever I saw your face.”
U kunt het hele interview gratis bij De Volkskrant lezen.