Koningin Wilhelmina was tijdens de oorlogsjaren verslaafd aan pervetine, tegenwoordig bekend als crystal meth. Een van de bijwerkingen van het middel is het verliezen van remmingen, waardoor je heftiger reageert dan je normaal gesproken zou doen. In zijn boek Geschiedenis van het Ministerie van Justitie 1940-1945 beschrijft Verburg hoe Wilhelmina de ministers tijdens de ministerraad volledig uitkaffert. Dat de ministers scheldkanonnades over zich heen kregen, komt volgens de auteur mogelijk door bijwerkingen van het drugsgebruik.
Het gebruik van pervetine van koningin Wilhelmina komt aan het licht in het boek van rechtshistoricus Marcel Verburg over het Ministerie van Justitie tijdens de Tweede Wereldoorlog. Aan het begin van de oorlog vluchtte koningin Wilhelmina naar Londen samen met haar ministers. Wilhelmina groeide in Londen uit tot een onverzettelijke oorlogsvorstin die met gebalde vuist voor Radio Oranje opriep tot verzet tegen Nazi Duitsland.
Wilhelmina, staatshoofd van 23 november 1890 tot 4 september 1948, nam de pervetine als pijnstiller. Niet ongebruikelijk tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het middel werd door de legerleiding ook ingezet om vermoeidheid bij soldaten tegen te gaan.
In zijn boek Geschiedenis van het Ministerie van Justitie 1940-1945 beschrijft Verburg hoe Wilhelmina de ministers tijdens de ministerraad volledig uitkaffert. Dat de ministers scheldkanonnades over zich heen kregen, komt volgens de auteur mogelijk door bijwerkingen van het drugsgebruik. De koningin zou door de verdovende middelen vreemde beslissingen hebben genomen of soms juist beslissingen uitgesteld hebben.
Historica Dorine Hermans, die verschillende boeken over het koningshuis schreef, noemde het middel bij EenVandaag in 2016 ‘een gangbare pijnbestrijding in die tijd’. ‘Maar in feite gaat het om verdovende middelen.’ Hermans: ‘Toen ik er voor het eerst over las was ik heel verbaasd. Wat me nog meer opviel is dat niemand er op inzoomde.’
Zij vindt het drugsgebruik van Wilhelmina relevante informatie omdat het haar functioneren beïnvloed moet hebben. ‘Het heeft ook absoluut politieke gevolgen gehad, zeker in de oorlog toen de koningin veel macht naar zich toetrok.’
Hermans pleitte in 2016 al voor meer onderzoek, ‘We weten nu dat ze het deed, maar het antwoord op de vraag waarom ze het deed vinden we vast in het Koninklijk Huisarchief. Maar we hebben slechts toegang tot dat archief tot 1934. Het is aan koning Willem-Alexander om daar coulanter in te worden.’