Willem van Kooten (80), beter bekend als Joost den Draaijer, heeft op een ic-bed in de Portugese Algarve voor zijn leven gevochten. Dodelijke bacteriën hadden zijn vitale organen aangetast. „Een longontsteking werd me bijna noodlottig en ik zag de dood in de ogen.” Intussen zit de oud-diskjockey van Veronica vanwege de aangescherpte lockdown ’opgesloten’ in zijn prestigieuze villa. Zijn familie maakt zich grote zorgen.
Het had niet veel gescheeld of Willem van Kooten had zijn tachtigste verjaardag, afgelopen week, niet gehaald schrijft De Telegraaf vandaag. Drie weken vochten Portugese artsen voor zijn leven toen hij afgelopen najaar doodziek op de intensive care-afdeling van een privékliniek in Faro werd binnengedragen. Het werd ook nog eens een eenzaam gevecht. De voormalige diskjockey mocht vanwege de coronapandemie geen bezoek uit Nederland ontvangen.
“Ik dacht dat mijn leven voorbij was”, vertelt Van Kooten in de krant. “Het begon met een longontsteking. In eerste instantie dacht ik dat het coronavirus mij te pakken had genomen. Dat was niet het geval. Uiteindelijk bleek er een dodelijke bacterie in mijn lichaam te zitten die mijn vitale organen aantastte. Ik werd met het uur zieker en uiteindelijk ben ik na doorverwijzing van mijn Nederlandse huisarts, in zeer kritieke toestand, op de ic beland. De Portugese artsen hebben gevochten voor mijn leven. Ik heb me nog nooit zo ziek gevoeld. Doodeng, dat die schadelijke bacterie in mijn lijf zat te wroeten.”
Intussen knapt de muziekuitgever in zijn villa in Portugal, zo vertelt hij in De Telegraaf, weer langzaam op. “Ik moet wel op mijn tellen passen en zit nagenoeg hele dagen thuis. Als het coronavirus mij te pakken krijgt, ga ik onherroepelijk dood. Dan is het over en uit met Van Kooten. Ik mijd daarom drukke plekken. Af en toe maak ik een korte wandeling en de boodschappen worden voor mij geregeld. Ik moet enorm oppassen. De situatie in Portugal is vanwege de lockdown behoorlijk streng. Daarbij komt dat het aantal besmettingen de laatste dagen fors is toegenomen. Je ziet nauwelijks nog ouderen op straat.”