Boodschap voor de ook in Maastricht onder de coronacrisis bijna bezwijkende horeca: verschijnt André Rieu op uw terras en bestelt hij een koffie met vla dan wil de violist, eigen vermogen rond de 30 miljoen, liever geen rekening omdat u al genoeg aan hem verdiend heeft. Of zoals hij zelf zegt: ‘Die ondernemers verdienen zich te pletter aan mij. Schrijf dat gerust op hoor, die kunnen ze in hun zak steken.’’
Als André Rieu met vrouw Marjorie neerstrijkt op een terrasje op het Maastrichtse Vrijthof voor een kop koffie en een stuk vlaai dan hoeft u geen bonnetje te schrijven. Doet u dat wel dan de violist dat maar raar, want hij houdt uw zaak toch al jaren overeind? U begrijpt het niet? Rieu legt het zelf, in het Algemeen Dagblad, even dat het toch een beetje raar is dat hij voor zijn koffie met vlaai moet dokken . “Nou, het verbaast mij elke keer weer, maar wel dus. Zo vaak zit ik er niet, want ik krijg er zeker nu in de zomer amper rust, maar als ik na een interview even een kop koffie en een stuk vlaai bestel: dat is dan 5 euro 50, meneer Rieu. Dat is toch ongelooflijk? Die ondernemers verdienen zich te pletter aan mij. Schrijf dat gerust op hoor, die kunnen ze in hun zak steken.’’
En Rieu, zijn eigen vermogen loopt hard naar de €30 miljoen, hij heeft ook nog een pensioenvoorziening van €2 miljoen en er is een nettobankschuld geen sprake, meent het ook nog als hij zegt dat de bonnetjes die hij krijgt van de Maastrichtse horeca volstrekte idioterie zijn. “De gemeente Maastricht liet vorig jaar uitrekenen dat ze in zo’n periode 30 miljoen verdienen aan mijn (Vrijthof)concerten. De hotels, restaurants, cafés zijn vol, winkels draaien driedubbele omzetten. Ik stond er wel van te kijken, zo’n hoog bedrag. Dat allemaal door muziek.’’
Rieu, hij woont in een kasteel aan de rand van Maastricht, lijkt het toch niet zo op te hebben met die stad. De gemeente zit hem ook al dwars, maar ook daar heeft hij lak aan. Dat kasteeltje, volgens de violist heeft hij er dertig miljoen euro ingestoken, is een rijksmonument en daar gelden bij renovatie strenge regels voor. “Ik mocht het niet opknappen. Er was een mannetje komen kijken, hij zei: alleen de aangetaste stenen. Maar al die oorspronkelijk gele stenen waren zwart en ik wilde van mijn huis geen dambord maken. Hij hield voet bij stuk. Toch heb ik het aangepakt, en mooi gemaakt. We leven hier toch niet in Moskou? Ik wacht nu nog steeds op degene die me ervoor in de gevangenis gaat gooien. Het ziet er toch prachtig uit? Alleen die eikenboom wil ik nog kwijt.’’
Maar een kapvergunning kreeg Rieu niet. Dus de eikenboom staat er nog. Maar voor hoe lang…? “Ach, die vergunning heb ik al zo vaak aangevraagd. Het is een oude boom, misschien wel honderd jaar. Maar gewoon een zaailing en een onding, hij staat hartstikke scheef. Bovendien staat hij in de weg van die kastanje, die zonder eik veel meer ruimte zou krijgen. Maar je mag zo’n boom echt niet weghalen zonder vergunning.’’
De gemeente Maastricht kan de borst dan ook nog nat maken, want ze zijn nog lang niet van Rieu af. “Ik zeg altijd dat ik 140 jaar word, dat meen ik ook. Ik ben nu 70, dus op de helft. Ik denk nu: och ja, het is even een zwaar jaar, maar er komen er nog 69 aan.’’
Dat ‘zwaar jaar’duidt overigens op de coronacrisis waardoor de violist met zijn orkest van 120 man/vrouw niet kan optreden. Dus dreigt een faillissement, want kleinschaliger gaan optreden ziet Rieu niet zitten. “Dat is geen optie. Ook niet tegenover mijn orkest. We gaan met zijn allen door, of niet. En moeten we de boel opheffen, dan gaan we daarna toch weer door.”
Beeld: Andre Rieu/Instagram