Kim Feenstra heeft al zoontje Brooklyn, maar wil dolgraag een tweede kindje, maar dat gaat bij KIm niet vanzelf. Kim deelt vandaag de frustraties die komen kijken bij een ivf-traject. “Op het wachtbankje. Weer een test. Negatief. Steek. Recht door mijn hart. Uitslag op de test. 1 streep. Fucking negatief. Maar ik moet, fucking positief blijven?”
Kim verwoordt haar emoties in een gedicht. “‘Hallo, met de poli fertiliteit’ ‘Weer niet gelukt? Dat spijt me. Gaat het mevrouw?’ Alles in mij schreeuwt: Nee! Maar mijn mond zegt voorzichtig: Ja. Niet huilen. Nog even flink zijn.”
Zoontje Brooklyn kwam ook na een lang ivf-traject ter wereld kwam en daar is Kim heel dankbaar voor. “Al gezegend met een kind. Wonderschoon is hij. Dankbaar zijn wij. Handjes knijpen. Hoop. Weer flink zijn. Wensen. Manifesteren. Teleurstelling. Pijn. Tranen. Ze komen. Ze stromen”, schrijft ze over haar gevoelens. Ook schuldgevoelens horen daarbij. “Ik moet blij zijn. Ik ben ‘al’ een mama. Wij zijn ‘al’ ouders. Misschien zij nooit. Ik gun het hen ook. Weer schuldgevoel. Verdriet. Duizend tranen.”
Soms zit Kim er doorheen. “Pauze, stoppen of doorgaan? Doorgaan. Tanden op elkaar. Weer een prik. Weer een pil. Honderd pillen. Tel kwijt. Ben ik”, zegt ze. “De hormonen. De akelige hormonen. ‘We doen het voor een mooi doel’ We? Ik voel me alleen. Mijn lijf. Waar ben ik? Wie is zij? Ik ken haar, maar ik herken haar niet.”
Maar Kim gaat er toch voor. “In ons hart is warmte. In mijn buik is ruimte. In ons huis ook. Genoeg. Nog even flink zijn. Nog één keer flink zijn.”