Carice van Houten heeft overwogen te stoppen met acteren omdat ze zich totaal niet op haar plek voelde bij de internationale hitserie Game of Thrones en zo haar plezier in het spelen verloor, maar nu ze samen met vriendin Halina Reijn de hoofdrol speelt in de nieuwe Nederlands-Vlaamse dramaserie Red Light is dat plezier weer helemaal terug. Maar wat blijft is dat Carice sinds zij met de Australische Guy Pearce zoon Monte (4) kreeg zij zich een schuldgevoelmoeder voelt.
‘Mannen met een drukke carrière zijn alom geaccepteerd, maar werkende moeders vaak nog niet,’ zegt Carice in Viva. Ze zegt ook zelf te worstelen met de balans tussen werken en moeder zijn. ‘Ja, ik weet niet beter dan dat ik altijd veel gewerkt heb, en ik vind het best ingewikkeld om een goede balans te vinden. Als ik aan het werk ben, mis ik mijn kind, maar als ik niet werk, mis ik dat weer; ik kan nooit meer echt onbezorgd zijn. Ik denk dat dit voor veel vrouwen geldt.’
het moederschap, zo zegt ze in het weekblad, heeft haar ook danig veranderd. ‘Ik heb mijn hart nu voor altijd aan de buitenkant hangen, dat vind ik wel heftig. Ik ben überhaupt al een vrij gevoelig iemand, maar nu hakt alles er nog meer in. Je treedt toe tot een andere wereld als je moeder wordt. Alsof er een heel genootschap is. Ik begreep vroeger geen reet van mensen die over kinderen spraken. Als iemand zei: ‘We moeten nu echt naar huis, anders raakt ie uit zijn ritme,’ dacht ik: wat een onzin. Je snapt pas dat alles verändert als je zelf een kind krijgt. Tegelijkertijd is alles ook heel helder, het draait niet meer om mij en dat vind ik wel prettig. Ik heb altijd een duidelijke focus: hij moet eten. Wat er ook in kan resulteren dat ik zelf vergeet te eten, voor mezelf blijven zorgen, is soms wel een uitdaging.’
het maakt ook dat Carice van Houten anders naar haar werk is gaan kijken. ‘Ja, ik vraag me nu continu af: wat geef ik ervoor op om niet bij mijn kind te zijn? It better be good. Ik was al best een nee-zegger, maar nu doe ik dat nog meer. Ik baal als ik te laat van mijn werk kom en mijn kind niet in bed kan stoppen. Een ander zet dat misschien makkelijk van zich af, maar ik ben toch het cliché van een schuldgevoelmoeder. Ook focus ik me nu veel meer op Nederland, omdat hier zijn leven is en hij binnenkort naar school gaat. Ik probeer een soort vastigheid te creëren, en eigenlijk vind ik dat zelf ook wel prettig, want ik heb geen zin meer om altijd uit een koffer te leven.’