Jan Joost van Gangelen (46) gaf na zijn scheiding vol gas en verwerkte z’n verdriet feestend. Dat leek leuk tot hij volledig instortte. “Ik was kapot, down the drain, ontheemd en ontzettend mager, wat niet zo gek is als je alleen maar wodka drinkt en ongezond eet.” Uiteindelijk zocht hij hulp bij een kliniek.
Zijn echtscheiding heeft er flink ingehakt bij sportcommentator Jan Joost van Gangelen. Zozeer zelfs dat hij zich met zijn moeder meldde bij een kliniek. In Beau Monde zegt hij: “In 2005 ben ik gescheiden, na een huwelijk van slechts zestien maanden met mijn jeugdliefde. We waren al vijftien jaar samen, maar zij was fotomodel en meestal op reis. Als we een week per maand samen waren, dan was het veel. Op een gegeven moment was het over tussen ons, dus dat klapte. Ik ging op mezelf wonen, begon met werken bij Talpa en ging he-le-maal van God los. Ik had geen rem en dacht: ik ga gas geven en mijn verdriet feestend verwerken.”
“Dat was superlachen en leuk, maar na anderhalf jaar pleurde ik volledig in elkaar. Ik was kapot, down the drain, ontheemd en ontzettend mager, wat niet zo gek is als je alleen maar wodka drinkt en ongezond eet. Daarna heb ik een megapas op de plaats moeten maken, omdat het echt niet meer ging. Ik kwam terecht bij een kliniek voor volwassenen, dan sta je daar als man van 33 met je moeder aan de balie. Daar kreeg ik de diagnose ADHD, wat best prettig was, want toen kon ik me gaan focussen op mijn herstel. Ik heb veel praktische dingen geleerd, zoals nooit je telefoon mee naar bed nemen, geen laptop meer na acht uur ’s avonds, nog meer bewegen en geen malle fratsen tot laat in de nacht, want dat zou mijn dood worden. Sinds ik me aan die regels hou, gaat het eigenlijk allemaal heel goed.”
Zijn huidige gemoedstoestand? “Licht overprikkeld. Ik ben ADHD’er en hecht veel waarde aan structuur. Normaal is op maandag en dinsdag mijn weekend en werk ik van donderdag tot en met zondag. Woensdag is flexibel, dan haal ik de kinderen op. Door corona blijven de werkdagen maar schuiven en zijn de kinderen thuis op dagen dat ze gewoonlijk niet thuis zijn. Ik zou niet willen zeggen dat ik daar autistisch in ben, maar ik raak er wel van in de war.”