Pagina titel ...




Misdaadjournalist.nl

0

LIKE op Facebook en je kijkt binnen bij de mooiste celebrity huizen!

VANDAAG: Twitteren over Danny K.: liever niet
Moord Bennour: hof ‘begrijpt’ de dreiging
Kunstschilder Cor van Loenen: valse streken
Kunstschilder Cor van Loenen zal de dag vervloeken dat hij met oud-politieman Johan Meijering in contact kwam


“Dat gesprekken die je voert in de vertrouwdheid van je eigen auto, huis of favoriete koffietent worden afgeluisterd is vervelend. Dat die gesprekken vervolgens in het openbaar worden afgespeeld, is helemaal vervelend. Vandaar dat Jan-Hein Kuijpers aan het begin van de zitting, namens cliënt Danny K., een verzoek doet aan de rechtbank: of er niet een manier te vinden is waardoor de inhoud van het ovc-gesprek dat we zo gaan beluisteren niet “meteen op Twitter wordt gegooid.” Bijvoorbeeld door de aanwezigen in de zaal hun communicatiemiddelen te laten inleveren, of een Twitterverbod in te stellen.”

(Lees verder na de advertentie)

 

NAAR DE ZON? Vlucht + verblijf: Costa Brava 127 - Toscane €130 - Kaapverdië €299 - Gambia €353 - Florida €414 - Curaçao €529 - Phuket €579

Anna was gisteren als bijna enige verslaggever bij de zitting in het Andes-onderzoek, waarbij het voornamelijk ging over het huiselijk leven van Danny K. met zijn vorige vriendin. Nu zijn wij van de misdaad altijd wat huiverig als het over privélevens – vrouwen en kinderen – gaat. Proberen we doorgaans zoveel mogelijk buiten de publiciteit te houden. Maar als het allemaal wel in een openbare zitting aan de orde komt, en als justitie het kennelijk wél van belang vindt dit in het openbaar te bespreken, dan zoek je in de verslaggeving een gulden middenweg.

Hier een kort verslag van Anna’s (uitgebreider volgt in andere media):

“Afgelopen maandag, toen Dick Vrij, Danny K. en Willem Holleeder gedrieën voor de rechtbank zaten, zat de zaal bomvol, voornamelijk met pers. Vandaag zijn er maar weinig mensen naar Haarlem afgereisd: twee journalisten, een stel studenten en een enkele belangstellende. Nu schijnt er dinsdag een ovc-gesprek te zijn afgespeeld waarin erg privacygevoelige informatie naar buiten kwam. Daar was weliswaar geen pers bij, maar toch: ook vandaag zou het belang van Danny’s privacy meer aandacht moeten krijgen.

00MISDAADNa een korte schorsing geeft de voorzitter aan dat in dit geval het belang van openbaarheid zwaarder weegt dan het belang van privacy, en daarom ziet zij een Twitterverbod niet zitten. “Twitter is nu eenmaal een modern communicatiemiddel dat ook de openbaarheid dient,” zegt ze. “Sterker nog: er zouden hier zelfs camera’s kunnen staan. Maar zo ver zijn we nog niet.”

Kuijpers merkt op dat de camera’s alleen aan het begin van een zitting, tijdens het voordragen van de tenlastelegging en bij een uitspraak, zijn toegestaan. Aangezien er dus geen verbod is gelegd op het Twitteren vraagt hij alle aanwezigen in de zaal om in ieder geval geen gevoelige informatie uit het ovc-gesprek te delen via Twitter. Wat dan precies het bezwaar is tegen Twitter, en niet tegen geschreven pers in het algemeen – waarin ook alles wat ter zitting wordt besproken kan worden gedeeld –wordt niet duidelijk.

Het ovc-gesprek zelf is, als gebruikelijk, totaal onverstaanbaar. Af en toe valt er een flard op te vangen van een zin, maar de context is geheel onduidelijk. Na het beluisterde fragment worden een aantal zaken uit het dossier aan Danny voorgehouden, waarbij hij zich beroept op zijn zwijgrecht, maar wel met de mededeling straks met een verklaring te komen. En daar Twitter je dan over, als een van de weinige aanwezige perslieden.

Als na de schorsing het Openbaar Ministerie de gelegenheid krijgt vragen te stellen aan Danny over zijn verklaring, geeft hij aan dat hij er wel even klaar mee is. “Ik heb net mijn hele verhaal op Twitter gelezen,” lacht hij. “Ik ben wel even uitgetwitterd.”

De voorzitter reageert verbaasd: “O? Door wie dan? Wij hebben net nog gekeken, maar konden niks vinden op Twitter.” Danny en zijn advocaat draaien zich gelijktijdig om: “Zij daar.”

“O, hallo,” groet de voorzitter.

Officier van justitie Koos Plooij is licht geïrriteerd over het feit dat Danny zich weer op zijn zwijgrecht beroept. “Waarom geeft u geen antwoord? Bent u bang dat het meteen in de pers komt?”

“Misschien,” antwoordt Danny. “Maar er is ook heel veel dat ik gewoon niet meer weet.”

Aan het eind van de zitting doet mr. Stroobach, raadsvrouw van de ex van Danny die vandaag ook terecht staat maar niet aanwezig is, het verzoek om de verklaring van Danny te voegen in de zaak van haar cliënte.

Kuijpers merkt op dat het misschien ook voor de advocaten van andere verdachten in deze zaak handig is om te weten dat Danny vandaag een verklaring heeft afgelegd. Moeten die daar niet van op de hoogte worden gebracht?

De voorzitter geeft aan dat dat hun eigen verantwoordelijkheid is, daar hoeft de rechtbank niet in te voorzien.

Kuijpers: “Ja, maar hoe komen zij daar achter?”

Voorzitter: “Nou meneer Kuijpers, ze kunnen toch op Twitter kijken?”

Om dat hele verhaal op Twitter te zetten was wat ingewikkeld, maar wellicht lezen desbetreffende advocaten dit stuk. Danny zelf spreekt bij het verlaten van de zaal zijn dank uit: dankzij Twitter was de zaak snel afgelopen en begint zijn weekend eerder.

Leve de openbaarheid.”

Moord Bennour: hof begrijpt de dreiging

Als je jarenlang wordt bedreigd, afgeperst, letterlijk beschoten en je voor je leven moet vrezen, mag je dan degene die je daarvoor verantwoordelijk houdt uit de weg ruimen? Natuurlijk niet. We leven in een rechtsstaat en dat betekent dat je aangifte moet doen bij de politie en dat er aan het eind van het liedje één van de twee toch dood is.

00MISDAAD02Zo ongeveer is het scenario rond de moord op sportschoolhouder Mondher Bennour uit Almere, drie jaar geleden. Gisteren was de uitspraak in hoger beroep, tegen de twee hoofdverdachten. Kais M. uit Apeldoorn, de schutter, kreeg nu twaalf jaar, in plaats van de eerder opgelegde vijftien. Zijn helper en goede vriend Mohammad A., die bij de rechtbank vijftien jaar kreeg, komt er nu vanaf met zes.

Mooi resultaat voor advocaat Jillis Roelse, die zich jarenlang als een pitbull in de zaak heeft vastgebeten en werkelijk alles uit de kast heeft gehaald om een zo reëel mogelijk beeld te schetsen van de gebeurtenissen. Daar blijkt het hof nu toch een groot deel in mee te zijn gegaan. Er was in het begin veel onduidelijkheid.

Ex-politieagent Arthur S. uit Almere speelde een grote rol in de voorbereiding. Hij kreeg van het hof ook zes jaar. In zijn geval een jaar méér dan bij de rechtbank.

Het hof gaf aan dat met het bepalen van de straf rekening is gehouden met het feit dat Kais en zijn (schoon)familie slachtoffer waren van een lange reeks bedreigingen en geweld. Auto’s vernield, op een woning geschoten, handgranaten gevonden waarvan één ontploft en een mislukte moordaanslag op Kais waarbij hij zelf voor zijn woning met een machinegeweer werd neergeschoten. Het hof vond het ‘begrijpelijk’ dat Kais M. Bennour verantwoordelijk hield voor het geweld, al heeft de politie daar geen bewijs voor kunnen vinden.

Het recht heeft een beetje gezegevierd. Wilde ik schrijven.

Het blijft lastig.

Bijna iedereen zal het ermee eens zijn dat je niet het recht in eigen hand mag nemen. Als je dat toch doet – en daarbij je eigen leven en dat van anderen redt – neem je op de koop toe dat je daar straf voor krijgt. Er was geen sprake van directe noodweer, er is voorbereid, er is gepland. De uitspraak zal voor de veroordeelden en hun families toch een beetje als genoegdoening worden ervaren.

Een interview met advocaat Jillis Roelse, door Anna Korterink, staat hier

Gaat deels over de strijd die een advocaat tegenwoordig moet voeren met het Openbaar Ministerie, waarbij waarheidsvinding soms ver te zoeken lijkt, en ‘de scoringsdrift’ van Fred Teeven.

(advocaten die ook geïnteresseerd zijn om zo’n interview te geven kunnen zich via de site melden)

Kunstschilder Cor van Loenen: valse streken

Kunstschilder Cor van Loenen zal de dag vervloeken dat hij met oud-politieman Johan Meijering in contact kwam. Als hij nog leeft zal hij de rest van zijn oude dagen in armoe slijten. Het zijn vooral de gerechtelijke kosten die hem de das omdoen. Wil ik nog niet eens weten hoeveel hij zelf al aan advocaatkosten kwijt is.

00MISDAAD03Niet dat het recht niet heeft gezegevierd. Hij is – naar mijn bescheiden mening – vast wel zo stout geweest dat hij wat schilderwerkjes van De Ploeg listig heeft vermenigvuldigd. Dat hoort niet. De grote vervalsers komen er allemaal mee weg, deze kleine vis wordt duur gevangen.

Ik heb er zelf vanaf het prille begin mee te maken gehad. Toen ik ergens in de jaren tachtig of negentig mijn eerste boek had gepubliceerd (‘De zwarte schapen van Oranje‘, thans alleen nog verkrijgbaar in de antiekhandel) nam Van Loenen contact met mij op. Hij wilde ook een boek (laten) schrijven. Over het onrecht dat hem was aangedaan. In beslag genomen schilderijen. Terwijl ze helemaal niet vals waren.

Er volgden een paar gesprekken in een Drentse boerderij. Waar hij en zijn echtgenote het hoofd boven water hielden met de zorg voor een soort pleegkinderen. Het leek me moeilijk warm te krijgen, daar, in die grote oude tochtige boerderij. Leer mij oude boerderijen kennen. Wij hadden dan nog het geluk van de warmte van de koeien.

De echtgenote leek me wat dominant (maar misschien had Van Loenen dat wel nodig, een sterke hand, om de boel op de rails te houden).

Het boek kwam er niet. We kwamen te spreken over busjes met schilderijen die zomaar ergens stonden. Er kwamen vragen van mijn kant die moeilijk beantwoord konden worden. Haast glimlachend namen we afscheid: we begrepen allebei dat het niet echt iets kon worden.

Jaren later kwam Johan Meijering. Gedupeerd door Van Loenen, dat mag je gerust stellen, nu. Aan Meijerings gelijk heb ik nooit getwijfeld, wel aan de vraag: moet dit nou? Er volgden jarenlang processen. Het dossier moet intussen opgestapeld de hoogte van de Dom bereiken. Talloze zittingen. Ik heb het van de zijlijn gevolgd, waarbij ik vaak moest denken aan het eerste gesprek met Meijering, in Groningen, waar ook zíjn echtgenote bij zat. En die toen ook iets uitstraalde van: moet dit nou? Ze zal toen al lichtelijk hebben bevroed dat de volgende tien of twintig jaar (ik ben de tel kwijt) grotendeels in het teken zouden staan van de strijd om rechtvaardigheid. Het grote gelijk.

Nu heeft Meijering gewonnen.

Ongetwijfeld terecht en het zal ook van belang zijn voor andere zaken met kunstvervalsing. Daar wil ik niets aan afdoen. Maar naar mijn idee zijn er toch vooral verliezers.

Men leze (indien men dat interessant vindt) met deze ogen onderstaand persbericht dat hierover is verschenen.

Na ruim elf jaar komt kunstvervalsingszaak rond ‘Groninger Ploeg’ ten einde

Na een jarenlange juridische procedure heeft op 19 november j.l. de rechtbank Assen een eindvonnis gewezen in de kunstvervalsingszaak Meijering-Van Loenen, bekend onder de naam ‘Tweede Altink Affaire (2003-2014):

00MISDAAD04“De rechtbank Assen, ontbindt de in februari 1999 tussen Meijering en Van Loenen c.s gesloten overeenkomst betreffende de (ver)koop van de schilderijen ‘Reitdiep’ en ‘Pic de Luc.’ en veroordeelt Van Loenen c.s hoofdelijk een bedrag te betalen van Euro 39.789,79 inclusief beslag- en proceskosten, te vermeerderen met wettelijke renten over de diverse schadecomponenten vanaf 1 februari 1999, telkens tot de dag van volledige betaling. (3.2) De rechtbank Assen verklaart dit vonnis tot zover uitvoerbaar bij voorraad.”

Daarnaast veroordeelde de rechtbank Assen Van Loenen alsmede zijn echtgenote tot schadevergoeding wat betreft de onverkoopbare ‘besmette’ privékunstcollectie van Meijering en gederfde verkoopopbrengst.

De rechtbank was tevens van oordeel dat voldoende aannemelijk is gemaakt dat Meijering door het onderhavige geschil enige schade heeft geleden. Meijering schat deze schade in redelijkheid op Euro 40.000.

Ten aanzien van de drie door de rechtbank als twijfelachtig bestemde schilderijen is de rechtbank van mening dat Meijering deze drie schilderijen in zoverre kan inbrengen in de schadestaat procedure indien hij meent dat deze drie schilderijen, als behorend tot zijn privécollectie, in waarde zijn verminderd door toedoen van Van Loenen. De door Meijering geleden schade bedraagt voor deze schadecomponent exclusief wettelijke renten Euro 7.487,30. De waarde van deze drie betwiste schilderijen zijn middels taxaties door twee erkende taxateurs vastgesteld en bedraagt nul Euro.

De rechtbank verwierp in haar vonnis het beroep op eigen schuld. In het vonnis van de rechtbank van 26 januari 2006 had de rechtbank reeds vastgesteld dat Van Loenen en echtgenote ‘de schilderijen als ware zij echt heeft verkocht’. ‘Voor zover een deel van schade was veroorzaakt door de media aandacht die was ontstaan, is dat evenmin schade die aan Meijering kan worden toegerekend.’(2.10)

Hoewel Meijering van mening is dat de rechtbank Assen ten aanzien van de door Meijering ingestelde subsidiaire vorderingen (2.11) een onjuiste beslissing had genomen gaat Meijering tegen het eindvonnis van de rechtbank Assen niet in hoger beroep bij het gerechtshof Leeuwarden. Volgens de rechtbank Assen zou Meijering de subsidiaire vordering tot voldoening van de koopsom van de schilderijen niet meer handhaven. Dit is onjuist.

De zaak is begonnen in januari 2003 toen Meijering van zijn toenmalige vrienden, het echtpaar Van Loenen uit Beilen, tien Ploegschilderijen kocht met mondelinge en schriftelijke garantie van echtheid. Het zou om werken gaan van leden van het Groninger kunstenaarscollectief De Ploeg. Na de transactie werden de werken door diverse geraadpleegde deskundigen aangemerkt als vals. De verkopers weigerden, ondanks gemaakte afspraken, de gekochte schilderijen terug te nemen, waarna Meijering een rechtszaak aanspande. De door de rechtbank Assen benoemde onafhankelijke deskundige kwam na onderzoek tot de conclusie dat alle tien schilderijen vals waren. Tegen een tussenvonnis van de rechtbank Assen ging Meijering in hoger beroep bij het gerechtshof in Leeuwarden. Om elke twijfel bij de rechters uit te sluiten heeft Meijering ervoor gekozen de procedure voort te zetten met vijf betwiste schilderijen.

* De vijf betwiste Ploegschilderijen, drie gesigneerd met ‘J. Altink’ en twee gesigneerd met ‘Johan Dijkstra’ waren door alle geraadpleegde en gehoorde experts vals bevonden,

* Op technische gronden en uitgebreid onderzoek was onomstotelijk vast komen te staan dat deze vijf schilderijen niet gemaakt waren door de Ploegschilders Jan Altink en Johan Dijkstra,

* Drie van deze schilderijen waren volgens het technisch onderzoek afkomstig van het palet van kunstschilder Cor van Loenen, de verkoper.

* Het gerechtshof Leeuwarden stelde in haar arrest vast en niet weersproken dat de twee betwiste schilderijen ‘Het Reitdiep’ en ‘Pic de luc’ door Van Loenen in 1991 te koop waren aangeboden bij de veilinghuizen Christie’s en Glerum. De werken waren toen uit de veiling gehaald omdat de door deskundigen voor vals werden gehouden.

Het was volgens het hof ‘een feit dat van de zijde van Van Loenen niet één verklaring van een kunstkenner van naam en faam is overlegd en niet één getuige/deskundig is voortgebracht die het tegendeel beweert.’

In haar arrest verklaarde het gerechtshof Leeuwarden twee werken vals en drie schilderijen ‘twijfelachtig’. Waarom het gerechtshof Leeuwarden drie schilderijen als ‘twijfelachtig’ bestempelde, werd door het hof nauwelijks/in onvoldoende mate onderbouwd en stond in schril contrast met de verklaringen van zes experts die afzonderlijk waren gehoord, de einduitslag van de door de rechtbank Assen benoemde onafhankelijke deskundige en de uitslag van het technisch onderzoek. Van Loenen kwam niet met tegenbewijs.

Het gerechtshof Leeuwarden wees op verzoek van beide partijen voor verdere afwikkeling de zaak terug naar de rechtbank Assen.

Het Reitdiep en Pic de Luc waren tijdens de Eerste Altink Affaire (1991-1995) al vals verklaard en destijds in beslag genomen geweest door Justitie. Uit technisch onderzoek door het NFI was toen gebleken dat de handtekening (signatuur) van het schilderij Pic de Luc vals bleek te zijn. Van Loenen ontving 2 + 29 schilderijen van Justitie retour + twee keer een financiėle schadevergoeding. Deze werken waren aan Van Loenen teruggegeven omdat toen niet kon worden aangetoond dat Van Loenen wist dat deze werken vals waren. Met deze kennis van zaken had Van Loenen de beide schilderijen nadien niet als authentieke werken aan Meijering mogen verkopen.

Door aantoonbare fouten van het Openbaar Ministerie (OM) was er uiteindelijk geen strafzaak gekomen. OM had verzuimd deze zaak te stuiten en daarom was er sprake van verjaring. Het OM bij monde van de O.v.J. had tijdens het vooronderzoek nadrukkelijk aangegeven dat deze zaak inmiddels zou zijn gestuit en dat er tijdens het vooronderzoek geen sprake zou zijn op kans verjaring. De hier opvolgende klacht die Meijering indiende tegen het OM werd vervolgens wegen verjaring ongegrond verklaard.

De doelstelling van de stichting Groninger Museum voor Stad en Lande is “het geven van voorlichting in de meest ruime zin des woords.” De betrokken Ploegwerken waren vóór de rechtszaak tegen Van Loenen door het Groninger Museum al vals verklaard.

De directie van het Groninger Museum bij monde van de inmiddels vertrokken directeur Kees van Twist weigerde vervolgens met al haar expertise medewerking te verlenen bij de door het gerechtshof Leeuwarden aan Meijering opgelegde bewijsopdracht. Meijering moest bewijzen dat de door hem gekochte Ploegwerken vals waren.

Kees van Twist: “Het Groninger Museum voelt zich niet geroepen een rol in deze zaak te spelen en wenst buiten dit dispuut te blijven.” (brief d.d.02-12-2010).

In een tweede schriftelijke reactie op 30 december 2010 werd deze zienswijze herhaald en de brief afgesloten met: “Uw bevindingen zien wij met belangstelling tegemoet.”

Ook de Johan Dijkstra Stichting verleende in deze zaak geen ondersteuning. “Het uitgangspunt van het bestuur is dat wij ons niet mengen in geschillen die niet gaan over werk dat in het bezit van de Stichting is. Dit betekent ook dat het bestuur zich niet bevoegd acht tot het afgeven van expertises.”

Positieve effecten. Wat heeft deze rechtszaak opgeleverd?

* Jurisprudentie

* Aandacht voor deze vervalsingszaak in Nederlandse- en buitenlandse media (onder meer VS) voor het thema “valse kunst” en de ernstige bedreiging van culturele erfgoederen

* Zaak behandeld door studenten van vele kunst- en juridische opleidingen

* Oprichting bedrijf “Missing Art en Art Alert”

* Wereldcongres met onder meer de tweede Altink Affaire (2003-2014) van 7 t/m 9 mei 2014 in het Louwman Museum in Den Haag

* Opheldering over de omvangrijke verdwenen “kunstcollectie Zwaneveld” van bijna 500 (Ploeg)schilderijen


Comments are closed.

");pageTracker._trackPageview();